poniedziałek, 18 września 2017

Wszystkie twarze wampira. Wybór filmów #8 Od 2011 do 2016

Bite Marks 2011

Ostatnie zestawienie wyboru filmów wampirycznych zaczynamy z grubej rury. Wampirzyce-lesbijki to już właściwie nic zaskakującego. Twórcy filmu zdawali sobie z tego sprawę, więc postanowili nakręcić film o wampirach-gejach. Niskobudżetowa komedia z dość nachalnymi wątkami homoseksualnymi, często nie mającymi związku z fabułą lub nic do niej nie wnoszącymi. 

Ksiądz 2011

Wybitnie nieskomplikowana rozrywka. Spektakularne efekty specjalne, sporo slow-motion, akcja, akcja, akcja. W rolę księdza-mściciela łamiącego śluby i ruszającego w ślad za wampirami, które porwały jego bratanicę – Paul Bettany. Na zdjęciu – Karl Urban jako Czarny Kapelusz. Aż szkoda, że reżyser, Scott Stewart, postawiwszy na akcję i efekciarstwo, zupełnie olał charakterologiczną rozbudowę postaci, gdyż, zdaje się, o wiele ciekawiej oglądałoby się oponentów. 

Midnight Son 2011

Dwudziestoletni Jacob, zamknięty w czterech ścianach, cierpi z powodu samotności. Życie utrudnia mu choroba skóry – mężczyzna nie może przebywać na słońcu. Jacob odzyskuje chęć do życia, kiedy poznaje barmankę, Mary. Ale stan jego zdrowia nagle się pogarsza. Bohater nie daje sobie z tym rady i zaczyna dziwnie się zachowywać. Kupuje mięso i krew zwierząt z rzeźni. Lecz to nie wystarcza...

Zmierzch: Przed świtem. Część 1 2011

Żeby hajs się zgadzał, twórcy podzielili film na dwie części, co nie wyszło mu na dobre. Obraz ciągnie się jak guma przyklejona do podeszwy w upalny dzień. 
Takie new adult. Ślub, miesiąc miodowy... I mina Edwarda, który tyle czekał, żeby zaliczyć, a kiedy już to zrobił, okazało się, że był to złoty strzał, czyli Bella w ciąży. W dodatku dziecko zagraża jej zdrowiu.
Bogu dzięki, że Gus Van Sant, który był brany pod uwagę, nie został wybrany na stanowisko reżysera. I że Sofia Coppola, twórczyni mojego ukochanego Między słowami, mimo zainteresowania, zrezygnowała po tym, jak dowiedziała się, iż film ma być podzielony na dwie części. 

Postrach nocy 2011

Odświeżona wersja campowego horroru Toma Hollanda, pewnego rodzaju antyteza dla nudnawych filmów o zniewieściałych lub bezpłciowych wampirach (czytaj: Zmierzch). Colin Farell grający krwiopijcę imieniem Jerry pije piwo, chodzi w brudnych i przepoconych podkoszulkach, do tego libido ma tak duże jak samochód. Zupełne przeciwieństwo nastolatka Charliego, który będzie musiał stawić mu czoła. 
Niezły film grozy w dużą dawką humoru, akcji i erotyzmu, ale i tak wolę oryginał. 

Siostry wampirki 2012

Niemiecki film familijny o poznawaniu siebie, akceptacji własnej odmienności i zderzeniu z ciężkimi realiami. 
Silvania i Dakaria Tepes to siostry, dzieci wampira i śmiertelniczki. Przeprowadzają się z rodzicami z Transylwanii do niemieckiego Bindburga. Ich rodzice planują wieść tam normalne, ludzkie życie, ale nie ma lekko – nie ułatwiają im tego sąsiedzi oraz dorastające córki, z których jedna chce być zupełnie ludzka, a druga marzy o byciu rasową wampirzycą. 
Na marginesie – po plakatach niemieckich filmów od razu widać że są... niemieckie. 

Pocałunek potępionych 2012

Film, który zdaje się podrabiać Zagadkę nieśmiertelności Tony'ego Scotta. 
Diuna (wampirzyca) i Paolo zakochują się w sobie. Mężczyzna uczy się żyć u boku wytwornej krwiopijczyni. I pewnie żyliby długo i szczęśliwie, gdyby nie pojawiła się kłopotliwa, irytująca siostra Diuny, zagrażająca nie tylko związkowi romantycznych kochanków, ale i społeczności wampirów w ogóle. 
Z jednej strony estetyczny, przyjemny dla oka, aspirujący (tylko aspirujący) do miana sztuki, z drugiej niezbyt dobrze zmontowany i pełen dłużyzn.
Film wyreżyserowany przez Xan (Alexandra Katherine) Cassavetes, córkę słynnego Johna Cassavetesa i Geny Rowlands. 

Dracula: Reborn 2012

Kolejny, nic nie warty gniot na podstawie prozy Stokera. Efekty specjalne, aktorstwo, fabuła – Wszystko to stoi na wyjątkowo niskim poziomie. 

Byzantium 2012

Neila Jordana nie pierwsza przygoda z wampiryzmem (Wywiad z wampirem) i nadmorską legendą (Ondine). 
Reżyser serwuje nam nie tyle horror, co subtelny, niemal artystyczny dramat psychologiczny o dwóch tajemniczych kobietach, które pojawiają się w podupadającym nadmorskim kurorcie. Są one wampirzycami. Co więcej – to matka i córka. Pierwsza zarabia na prostytucji, dzięki niej też zdobywa i bez skrupułów zabija swoje ofiary. Druga ma duszę artystki, to melancholiczka spisująca swoje wspomnienia i pragnąca podzielić się nimi z kimś. Wysysa krew tylko ze starych i niedołężnych ludzi, gdyż uważa, że w ten sposób wyrządza najmniej krzywdy. 
Jordan zgłębia psychikę wampira. Nie jest niczym nowym ukazanie jego obcości i osamotnienia. Nie zaskakuje również porównanie (czy nawet zrównanie) wampira z artystą, szczególnie  niespełnionym. Ale na tym reżyser nie poprzestaje. Między intrygą, zdradą, pościgiem Bractwa, twórca przemyca historię obu kobiet oraz ukazuje widzowi cichą tragedię młodszej z nich – uwięzionej w nie do końca dorosłym jeszcze ciele, ale od wieków (dosłownie) dojrzałej,  wciąż niewygodnie połączonej niewidzialną pępowiną ze swoją nieśmiertelną matką. 

Drakula 3D 2012

Ten film to wielkie rozczarowanie dla fanów talentu Dario Argento i kolejny dowód na kryzys włoskiego kina grozy. 
Obraz pełen golizny i przemocy, ale i absurdów. Drakula zmieniający się z modliszkę na pewno nie przypadnie do gustu nie tylko miłośnikom opowieści o legendarnym wampirze. 

Mroczne cienie 2012

Burton zawsze urzekał pomysłowością fabuły i przyjemnymi dla oka kadrami. Coraz częściej jednak pomysłów mu brakuje. Oczywiście fani reżysera (w tym ja!) będą czuć się doskonale, oglądając Mroczne cienie. Jak w domu. Znajoma atmosfera, Johnny Deep, Helena Bonham Carter. 
Trzeba jednak sprawiedliwie napomknąć, iż nie obyło się bez scenariuszowych wpadek i nie do końca zrozumiałego humoru. 

Abraham Lincoln: Łowca wampirów 2012

Tandeta jakich mało wiele. Efekt spotkania Timura Mekmambetova (reżyseria, produkcja), tego od niezłych, a momentami rewelacyjnych, filmów Straż nocna i Straż dzienna, oraz będącego, jak widać, wciąż w dołku Tima Burtona (produkcja).
Szesnasty prezydent USA to świetnie wyszkolony łowca wampirów, którego matkę niegdyś zabili krwiopijcy. Lincoln dowiaduje się, że wampiry próbują przejąć władzę w kraju, staje więc z nimi do walki na całego. 
W roli tytułowej widziano Toma Hardy'ego, całe szczęście ten pracował akurat nad filmem Mroczny Rycerz powstaje

Zmierzch: Przed świtem. Część 2 2012

Czas na podsumowanie. Wybaczcie, fani sagi, ale przygody wampirów, wilkołaków i neurotycznej nastolatki są opowiedziane w sposób tak niechlujny i prostacki, że naprawdę obrażają świadomych odbiorców sztuki filmowej/rzemiosła filmowego. Tak otwarte moralizatorstwo godzi w inteligencję widza. Pierwsze części sagi to coś jakby przestroga przed seksem przed ślubem, opowiedziana przez postaci tak stereotypowe, że można puścić pawia. Potem mamy do czynienia z zakazem aborcji, by wreszcie, kiedy w ostatniej części ostatniego filmu sagi Bella jest już kobietą, która osiągnęła swój cel i stała się wampirzycą, twórcy mogli nas uraczyć niezwykle odkrywczym tematem cudu macierzyństwa. Oczywiście główna bohaterka nie jest już napaloną, ale hamowaną społecznymi nakazami, przewracającą oczami i wzdychającą, nieśmiałą dziewczyną, a matką: istotą silną, zdecydowaną, dojrzałą. 
Jeśli pominąć fakt, że film próbuje zrobić z widza idiotę, to może być to niezła rozrywka dla nastolatków i jeszcze lepsza rozrywka dla spizganych nastolatków. Rozrywka momentami naprawdę przyjemna dla oka. 

Hotel Transylvania 2012

Strasznie (właśnie tak!) sympatyczna animacja o Drakuli i jego dorastającej, sto osiemnastoletniej córce, która zaprzyjaźnia się ze śmiertelnikiem. Nowa forma klasycznego problemu ojca, który przestaje być jedynym mężczyzną w życiu córki. 
W oryginalnej wersji głosu postaciom użyczyli między innymi: Adam Sandler (Drakula), Selena Gomez (Mavis), Fran Drescher (Eunice) czy Steve Buscemi (Wayne). Reżyserią zajął się nie byle kto, bo ojciec produkcji takich jak Dwa głupie psy, Atomówki, Laboratorium Dextera i Samuraj Jack – Genndy Tartakovsky. 
Dużo ciepła, celnego humoru, no i przede wszystkim jest to animacja na wysokim poziomie. Zing!

Postrach nocy 2: Nowa krew 2013

Jeden z tych filmów, które wykorzystują znany tytuł w najgorszy z możliwych sposobów. 
Grupa studentów jedzie na wymianę do Rumunii. Na miejscu jeden z nich, Charley, odkrywa, iż ponętna wykładowczyni jest wampirzycą, która potrzebuje krwi dziewic, by zachować młody wygląd. 


Tylko kochankowie przeżyją 2013 


Film, jak na Jarmuscha przystało, zrobiony z estetycznym smakiem, w typowym dla reżysera stylu. Do granic możliwości wykorzystana fotogeniczność aktorów, mistrzowska kompozycja kadrów. Obraz, który żyje własnym życiem, bez wyraźnie zaznaczającego się wątku głównego, dynamicznej akcji i wybuchających w pościgach samochodów. 
Opowieść o kryzysie miłości dwojga wampirów, Adama i Ewy. Ona dzielnie znosi dłużącą się w nieskończoność egzystencję, on, miłośnik muzyki, popada w depresję i obrzydzenie do ludzi, których nazywa "cywilizacją zombie". 
Mroczny, ponury i leniwy dramat, który jednak nie zostawia widza na skraju przepaści. Film wysyła jasny sygnał, iż wszystko można przetrwać. Przez beznadzieję i "nicsięniedzianie" przebijają po prostu niezwyciężona miłość i wiara, cierpliwość dwóch odmiennych dusz na wspólnym szlaku.
Hipnotyczną, oplatającą nie tylko bohaterów, ale i widza muzykę stworzył sam Jarmusch wraz ze swoim zespołem Sqürl. 
Wampiryzm zdaje się być tylko narzędziem służącym estetyce, supłem urozmaicającym wcale nie nowy przecież temat. 
Polecam, o ile, widzu, nie jesteś śpiący i nie szukasz "hitu na sobotę".


Co robimy w ukryciu 2014

Inteligentny horror komediowy w konwencji reportażu. 
Opowieść o starych (dosłownie, bo kilkusetletnich) kumplach, wampirach, którzy starają się wieść normalne życie. 
Widz nie jest wrzucony w wartki tok niewiarygodnie ważnych wydarzeń, wręcz przeciwnie: widzimy śmiertelnie nudną codzienność nieśmiertelnych istot, kłótnie o papier toaletowy, drobne utarczki, małe problemy. 
Nie realistyczna, ale też nie kpiąca i przerysowana, wyważona historia o męskiej przyjaźni (abstrahując od wątków wampirycznych). Warto obejrzeć. 

Krew nocy letniej 2014

Słaby horror z dominującą nutą komediową, jak sugeruje polski tytuł. Jeżeli nie szanujecie swojego czasu, szczerze polecam. Nie śmieszą nawet żarty Turka z siebie i własnej narodowości. 

Dracula: Historia nieznana 2014

O gustach się nie dyskutuje, więc...
proszę ze mną nie dyskutować. Pomysł z potencjałem, który roztrwoniony został przez nieudolność twórców. Pogubiona logika, pogubiona fabuła, pogubiony aktor grający postać pierwszoplanową. 
Zwykły zamach na portfele (i psychikę) miłośników gatunku.

Kissing Darkness 2014

Drugi, jeszcze bardziej nieudany wampiryczny horror gejowski w zestawieniu.
Sporo nagich męskich torsów i słabego dowcipu.
Chłopaki uciekają z miasta na łono natury. W leśnej chatce odnajdują tabliczkę ouija, dzięki której wywołują ducha wampira.

O dziewczynie, która wraca nocą 
sama do domu 2014

Debiut urodzonej w Wielkiej Brytanii, mieszkającej w Los Angeles reżyserki irańskiego pochodzenia, Amy Lily Amirpour. Trzeba podkreślić, że debiut niezwykle udany.
Minimalistyczny, ale kontrapunktowy zarazem obraz urzeka nastrojem trochę jarmuschowskim, trochę westernowym, odrobinę onirycznym. 
Fabuła osnuta jest wokół dziewczyny w czadorze, o wyraźnie pomalowanych ustach, ubranej w bluzkę w paski. Jest ona samotna, ale i mściwa. Pojawia się oczywiście wątek miłosny, wraz z gościem wyglądającym jak James Dean. Banał? Może gdyby film odrzeć z eleganckich i oryginalnych szat, byłby to banał. 
Film uwodzi atmosferą, prostotą, muzyką i... licznymi nawiązaniami do klasyki kina. 

Mów mi wampir 2015

Film telewizyjny dla młodzieży.
Niezbyt popularny w szkole nastolatek staje się znany i lubiany po tym, jak zostaje wzięty za wampira. 
Komedia pomyłek, komedia przygodowa, komedia miłosna, proszę sobie wybrać. 

Underworld: Wojny krwi 2016

Twórców piątej części Underworld stać było chyba na coś więcej, niż na odcinanie kuponów od poprzednich opowieści. 
Dla widzów obeznanych z serią, dialogi tłumaczące całość historii będą po prostu nieznośnie nudną dłużyzną. 
Film solidny, dalej cieszący oko, ale nie jest to już atmosfera poprzednich Underworldów




















Brak komentarzy:

Prześlij komentarz